MÜJDE IŞIL- “Hayat mı sanatı, sanat mı hayatı taklit eder” tartışmasının Farklı örneklerinden biri geliyor bu hafta vizyona. Fransız sinemacı Louis Garrel’in imzasını taşıyan “L’innocent/Masum”, Garrel’in annesinin Ömür hikayesinden ilham alıyor. Kendisi de sinemacı olan Brigitte Sy (aynı vakitte me too hareketi karşıtı) uzun yıllar hapishanelerde tiyatro atölyeleri düzenlemiş, hatta övgüler Meydan 2010 tarihli birinci uzun metrajı “Les mains libres”de bu tecrübelerinden yola çıkmış. Oğlunun kendi gözünden anlattığı emsal ilhamlı “Masum” ise bu sene César Ödülleri’nde Louis Garrel ve kalem arkadaşlarına En Güzel Özgün Senaryo, Noémie Merlant’a En Uygun Yardımcı Bayan Oyuncu Mükafatı getirdi.
Abel, eşini kaybetmiş 30’larında genç bir adam… Çocuk ruhlu annesi Sylvie, bir oyuncu ve hapishanede oyunculuk atölyeleri düzenliyor. Bu sırada tanıştığı Michel’e âşık olup evleniyor. Michel tahliye olsa da Abel, ona bir türlü güvenemiyor ve annesini muhafaza güdüsüyle devinim ediyor. Bir noktadan sonra Abel’in kuşkularının hakikat olup olmaması, herkesin hayatını etkileyecek sonuçlar doğuruyor.
Önceki uzun metrajlı sinemaları “Les deux amis”, “L’homme fidele” ve “La croisade”daki üzere Yeniden alter egosu Abel’i canlandıran Louis Garrel, nostaljik ve tipler karması bir sinemaya imza atmış. Sinema cep telefonlarından anlaşılacağı üzere şimdiki vakitte geçse de ‘60’ların ve ‘70’lerin sinemalarını anımsatan bir atmosfere ve Cazibe tekniğine sahip. Zoom in-zoom out yapan, kahramanını daire içinde gösterip açılan kamera ve kurguya ek olarak rengârenk atmosferiyle geçmişe ışınlıyor seyirciyi. Garrel’in kabahat, dram, kara ve romantik Güldürü tiplerini harmanlaması Vakit vakit öyküyü dağıtsa da tercihinin yanlış olduğu da söylenemez. Eşini kaybetmiş genç bir adamın yasıyla ilgilenmiyor örneğin. Annesiyle evvelden neler yaşadıklarını da pek detaylandırmıyor. Kabahat mahallinde kamera kaydının olup olmadığı ya da havyarların akıbetiyle de ilgilenmiyor ki aslında bunlar detaylara takık seyirci için Kıymetli boşluklar. Bunun yerine âna ve o anlar ortasında seyirciyi şaşırtmaya odaklanıyor. Münasebetiyle dram üzere başlayıp ani güldürüye, soygun sinemasına ve romantik güldürüye evrilen Fazla köşeli bir anlatı kuruyor Garrel. Her kısımda Öbür bir sinemadan iz bulmak mümkün. mesela rengârenk çiçekçi dükkânı “Les Parapluies de Cherbourg/Cherbourg Şemsiyeleri”ni, restoranda geçen kısım “When Harry Met Sally…/Harry ile Sally Tanışınca”yı getiriyor akıllara. Bilhassa soygun sahnesinde mizah dozu oldukça yükseliyor.
Louis Garrel, Noémie Merlant ve Roschdy Zem’in başarılı oyunculuklarıyla da öne çıkan sinemanın finali, duygusal ve etik açıdan oldukça etkileyici. Spoiler vermeden anlatmaya çalışırsak, ümit birbirini yargılamamak ve sevmekte, diyor. Bizlere hem gol atan hem de asist yaptıran hayata dair mânâlı bir yorum getiriyor.
Vizyonda öne çıkanlar
![](https://i2.milimaj.com/i/milliyet/75/770x0/645d692d86b24a24d4f232ef.jpg)
“Blood/Lanetli Kan”: Christian Bale’li “The Machinist” ve Halle Berry’li “The Call”un direktörü Brad Anderson yeni sinemasında Michelle Monaghan ile birlikte çalışıyor. Hemşire olan Jess, kızı ve Ufak oğluyla Birlikte ailesinin eski çiftlik meskenine taşınır. Çocuklarıyla kendisine yeni bir hayat kurmak isteyen Jess’in hayatı, oğlu Owen’ın doğaüstü varlıklar tarafından ele geçilmesiyle alt üst olur. Jess, oğlunu kurtarabilmek için ne kadar ileri gidebileceğine karar vermek zorundadır.
“Koku”: Barış Gördağ ve Yasin Çetin’in yönettiği sinemanın başrollerinde Nergis Öztürk, Mehlika Buğlem Kılıç ve Yunus Emre Yıldırımer var. İdeoloji profesörü İlhan, menopoza girdiğini öğrenince bir Lahza Evvel çocuk sahibi olması gerektiğini düşünür. Annesinin erkek kardeşlerine olan düşkünlüğü yüzünden sevgisiz büyüyen bayan, kendi Dava ailesine sahip olmak istemektedir. Duymayan ve konuşmayan Ufak bir kızla yolu kesişen İlhan’ın hayatı apayrı bir tarafa evrilir.
Yorum Yok